Wij mensen dragen ons verleden, onze geschiedenis is overal om ons heen, het is net of een zwaar kadaver met ons meedragen. Voor sommigen is het niet zo zwaar, maar voor de meerderheid van de mensen is dat kadaver erg zwaar. Het is niet alleen erg zwaar, maar het stinkt ook nog eens enorm. Wat vele van ons doen is dit kadaver delen met diegene die van ons houden.
Met het krachtige geheugen dat we bezitten brengen we het kadaver tot leven in de huidige tijd en herbeleven we het verleden iedere keer weer opnieuw. Iedere keer als we ons herinneren, dan straffen we onszelf keer op keer.
De mens is het enige dier op aarde die zichzelf wel duizendmaal of meer straft voor dezelfde fout, we straffen niet alleen onszelf maar ook anderen straffen we meer dan duizendmaal voor dezelfde fout.
Hoe kunnen we over al het onrecht in de wereld praten terwijl er geen gerechtigheid in de wereld in ons hoofd is. In het hele universum is er doorlopend gerechtigheid, maar wel ware gerechtigheid, niet de verdraaide gerechtigheid wat wij kunstenaars gecreëerd hebben. Ware rechtvaardigheid wordt geconfronteerd met wat ik noem actie-reactie. We leven in een wereld met consequenties; voor elke actie is er een reactie. Ware gerechtigheid is dat je één keer betaald of wordt bestraft voor de fout die je maakt. En hoe vaak moeten we betalen voor dezelfde fout? Overduidelijk, dit is geen rechtvaardigheid.
Stel je eens voor dat je met een gevoel van schuld en schaamte zit voor een fout die je tien jaar geleden hebt gemaakt. Het excuus dat je voor je lijden gebruikt is “ik heb een verschrikkelijke fout gemaakt,” de waarheid is echter dat je lijd voor iets dat tien seconden geleden gebeurde. Je veroordeelde jezelf wederom voor dezelfde fout en de grote rechter zegt natuurlijk, “je moet gestraft worden.” Het is simpel actie is reactie. De actie is zelf berechting en de reactie is jezelf straffen in de vorm van schuldgevoel en schaamte. Je hele leven herhaal je dezelfde actie en je hoopt op een andere reactie en dat gebeurt nooit. De enige manier om je leven te veranderen is door de actie te veranderen. Als je dit doet zal ook de reactie veranderen.
Zie je hoe jij, kennis, jouw de mens pijn doet? Je denkt en beoordeeld met al die symbolen die je hebt geleerd. Je creëert een verhaal dat de mens misbruikt. En als de mens misbruikt wordt, is de normale reactie boosheid, jaloezie, haat, of elke andere emotie die ons laat lijden.
Ons zenuwstelsel is een fabriek van emoties en de emoties die we ervaren zijn afhankelijk van wat we waarnemen en wat nemen we waar? Onze eigen oordelen, ons eigen geloof systeem, onze eigen stem der kennis.
Doordat onze virtuele wereld geregeerd wordt door de rechter, het slachtoffer en het geloof systeem, zijn de emoties die we genereren angst, jaloezie en afgunst. Wat anders zou je kunnen creëren? Liefde? Nee natuurlijk niet, alhoewel we dit soms wel doen.
Het woord is een kracht die je niet kunt zien, wat je wel kan zien is de manifestatie van de kracht, de expressie van het woord, dit is je eigen leven. De manier om de onberispelijkheid van je worden te kunnen meten is door je emotionele reactie. Den je gelukkig of lijdt je? Het feit of je geniet van jouw droom of dat je lijd van jouw droom komt omdat jijzelf het zo hebt gecreëerd. Ja, je ouders, je religie, je scholen, de regering, de gehele maatschappij heeft je geholpen om jouw droom te creëren en het klopt dat je nooit een keuze hebt gehad.
Maar nu heb je een keuze.
Je kan een hemel creëren, of je kan een hel creëren. Beide zijn een gemoedstoestand die binnenin je bestaan. Vindt je het fijn om gelukkig te zijn? Wees dan gelukkig en geniet van je geluk. Vindt je het fijn om te lijden? Prima, waarom dan niet van het lijden genieten. Als jij ervoor kiest om een hel te creëren goed, huil, lijd pijn maak een kunstzinnig meesterwerk met je pijn. Maar als je je bewust bent ga jij echt niet voor de hel kiezen, nee dan ga je voor de hemel kiezen. En de manier om voor de hemel te kiezen is door onberispelijk in je woorden te zijn.
Als je onberispelijk in je woorden bent, hoe kun je dan jezelf beoordelen? Hoe kan je jezelf dan beschuldigen? Hoe kan je dan enige schuld of schaamte dragen? Als je al deze emoties niet creëert voel je je geweldig! Nu kan je weer lachen en het is compleet authentiek. Je hoeft niet iemand te zijn die je niet bent. Wat het ook is, het is wat jij bent in dat moment. In dat moment accepteer je jezelf gewoon zoals je bent, je geniet ervan om bij jezelf te zijn.
In plaats van aan jezelf te twijfelen, geloof in jezelf; in plaats van te twijfelen aan de waarheid, twijfel de leugens. Wees sceptisch, maar leer te luisteren. Het vijfde inzicht opent de deur naar de hemel en de rest is aan jou. Jij in de hemel en de hemel in jouw dat is waar het om gaat. Het gaat om loslaten van symbolen, zelfs twijfel, want een klein beetje twijfel kan de ervaring beëndigen.
Door Don Miguel Ruiz en Don Jose Miguel Ruiz via de website
heal your life